مطلبی که اکنون می نگارم سوالی بیش نیست. نمی دانم این سوال را از چه کسی باید بپرسم. از شهردار، فرماندار یا .... اما می دانم جوابش برای من و تمامی همشهریانم حیاتی است.

امروز صبح یکی از دوستان اصفهانی ام با من تماس گرفت و گفت این چشمه لادر که اینقدر از آن تعریف می کنید که جزء مناطق نظامی است!!!

من با تعجب موضوع را انکار کردم ولی وقتی داستان را برایم تعریف کرد من را دچار ابهام نمود.

داستان از این قرار است که امروز دوستم با یک اتوبوس از دانشجویان دختر راهی چشمه لادر می شوند. در آنجا یکی از برادران سپاهی از ورود آنها به محوطه چشمه اصلی جلوگیری می کند و سپس آنها را به چشمه فرعی راهنمایی می کند و پس از آن، آنها را به کوه صفه می فرستد.

جالب اینجاست که طبق شنیده هایم این برادران، از صخره های چشمه اصلی جهت صخره نوردی استفاده می کنند و سوراخ های متعددی بر روی آن ایجاد کرده اند.

این مطلب را قبلا از چندین نفر شنیده بودم که در روزهای خاصی چنین اتفاقاتی رخ داده است ولی هرگز باور نکرده بودم.

و تنها یک سوال باقی می ماند: آیا تنها چشمه معروف خمینی شهر هم به تدریج و آرام آرام به مناطق نظامی که در این شهر کم نیستند تبدیل خواهد شد؟

در این شهر چه کسی پاسخگوی سوال منست؟

کروبی و موسوی و خاتمی                             اعدام باید گردند

در تظاهرات (راهپیمایی) خمینی شهر چه گذشت؟

اخبار جالب این واقعه را در ادامه مطلب بخوانید.

داشتم از یکی از کوچه های کاه گلی و قدیمی رد می شدم که منظره یک خانه قدیمی که هنوز پا بر جا بود نظر مرا به خودش جلب کرد.
برایم جالب بود بدانم این 2سکوی دو طرف در ب خانه، به خاطر چیست؟
از پیر مردی که در آن نزدیکی مغازه داشت سوال کردم  و در جواب شنیدم که در قدیم هنگام غروب که هوا دلگیر میشد و زن و مرد هر دو از کار روزانه فارغ می شدند به بیرون خانه می آمدند و روی این سکوها نشسته تا خستگی یک روز را از تن بیرون کرده و همچنین حوصله آنها بیاید.

شاید از این مناظر در شهری همچون شهرستان خمینی شهر که یک شهریست با بافت قدیمی کم نباشد و شاید بارها از کنار آنها بی تفاوت رد شده ایم بی آنکه برایمان جالب باشد ولی بیایید کمی با دقت بیشتر نگاه کنیم که در گذشته پدربزگ ها و مادر بزرگ های ما در کجا ها و چگونه زندگی می کرده اند،صفا و صمیمیت و در عین حال سادگی گذشته را می توان در همین بنا ها یافت کرد، بدون اغراق باید گفت خوش به حال آنها که این قدر ساده می زیسته اند و خود را پایبند این همه تجملات نکرده بودند، زنها نیز پا به پای مردها کار می کردند تا چرخ زندگی بچرخد به قول همان پیرمرد: زن به کار و مرد به کار تا بچرخد روزگار.

آثار باستانی

خانه ایست به نام خانه سرتیپ که قدمت آن به 115 سال می رسد ودر حال حاضر در دست تعمیر و مرمت می باشد وحدود یک ماه دیگر به عنوان موزه در اختیار عموم مردم قرار داده می شود تا از آن بازدید نموده و بهره مند شوند.

 مشخصات این خانه به این شرح است:

این خانه متعلق به سرتیپ حاج محمد حسین خان امینی سدهی فرمانده فوج جلالی قوشون تحت امر ناصرالدین شاه بوده که جهت پذیرایی از امرای دیوانی وحکومتی در فاصله سالهای 1314-1316ه.ق بناگردیده است .
عناصر معماری خانه شامل تالار سر پوشیده ،نارنجستان ، حوض خانه ،ظرفشویی خانه واطاقهای پنج دری وسه دری، حیاطهای وسیع جهت ایام عزاداری بوده است .معماری خانه به سبک سنتی تلفیقی از معماری ایرانی و فرنگی می باشد، تزئینات بنا شامل گچ بری، حجاری ،نقاشی ،آینه کاری و نوعی پوشش کاغذ دیواری بر روی سقفها است.این بنا در اختیار قرار گرفته و به همت شهر داری خمینی شهرو سازمان میراث فرهنگی استان اصفهان به عنوان موزه مردم شناسی و صنایع دستی در اسفند1387آغاز بهره برداری گردید.

برای مشاهده ادامه عکسها به ادامه مطلب مراجعه کنید.

میلاد با سعادت امام حسن (ع) را به تمام شما مردم شهید پرور خمینی شهر تبریک عرض میکنم.

با وجود مشکلات  زیادی که برای مسکن جوانان خمینی شهر وجود دارد اما متاسفانه باید بگویم که برای رفع این مشکل دست به تخریب مناظر طبیعی و تفریحی شهر از جمله کوههای زیبا زده شده است و این منابع طبیعی گرانبها و جلوه های زیبای شهر به سرعت در حال تخریب و نابودی است. تا چندی بعد، این کوهها جای خود را به ساختمانای بلند می دهند و همچنین باغ های زیبا و سرسبز نیز جای خود را به خیابانها می دهند!
آیا واقعا راه حل دیگری برای حل این مشکلات نیست که باید کوهها را نابود کرد؟ به راستی چه کسی جواب گو است؟

آیا بهتر نبود به جای ساختن آپارتمانهای 4 واحدی، آپارتمان های 15طبقه می ساختند وآنها را مجهز به سیستم های رفاهی از جمله آسانسور می کردند؟چرا باید فضای زیادی بی جهت هدر رود؟با ساختن ساختمانهای بیش از15طبقه هم میتوان جلوه شهر و نمای آن را حفظ کرد هم می توان تعداد زیادی از مردم را خانه دار کرد.

دیری نپاید که نسل بعد از ما هرگاه اسمی از کوه یا باغ می آید متوجه صحبتهای ما نشوند و یک تصویر گنگی برای آنها بوجود آید.

فراموش نکنیم کوههایی که هم اکنون در حال تخریب هستند و تبدیل به خانه می شوند تا چندی پیش قرار بود تبدیل به پارک کوهستانی خمینی شهر شوند!

به مناسبت ایام پنجاه و سومین سال خدمات رسانی اتوبوس واحد و تحولات جدید در سازمان اتوبوسرانی خمینی شهر بر آن شدم تا پستی خدمت خوانندگان گرامی ارائه نمایم.

در هر کشوری وسائل نقلیه عمومی نقش بسزایی در جابجایی مسافران درون شهری و برون شهری دارند. میزان و نحوه خدمات رسانی سازمان های مربوطه، ارتباط مستقیمی با کاهش حجم ترافیک درون شهری، کاهش آلودگی هوا، کاهش تعداد تصادفات، کاهش مصرف سوخت و.... دارد.

در کشور ما نیز چند سالی است که بر روی مساله حمل و نقل عمومی سرمایه گذاری خوبی صورت گرفته است و امکانات ویژه ای همچون خط ویژه اتوبوس، پایین بودن نرخ کرایه و.. جهت ترغیب مردم در استفاده از این وسیله نقلیه در نظر گرفته شده است؛ از طرفی محدودیت هایی بر مردم اعمال می شود تا مردم به سمت استفاده از وسایل نقلیه عمومی به جای استفاده از وسایل نقلیه شخصی رهنمون گردند.

در این میان اتفاقات عجیب غریبی که گاه در شهرهایی مانند خمینی شهر روی می دهد جای بسی تامل دارد.

اگر از عدم وجود خط ویژه اتوبوس واحد و بی نظمی این اتوبوس ها در روزهای خاص (مانند جمعه ها) بگذریم به افزایش 67 درصدی قیمت بلیط اتوبوس از سال 87 به سال 88 برخورد می کنیم که واقعا این افزایش ناگهانی قیمت از 300 ریال به 500 ریال که برخلاف اصل ترغیب مردم به استفاده از وسایل نقلیه عمومی است، جای سوال دارد.

و اما سوال بعدی من از مسئولین محترم شرکت اتوبوسرانی اینست که تا زمانی که قیمت دو بلیط با قیمت یک لیتر بنزین برابری می کند چه کسی با داشتن وسیله نقلیه شخصی به اتوبوس واحدی روی می آورد که مشکلات و بی نظمی های خاص خود را دارد؟

و سوال دوم اینکه علت عدم پذیرش بلیط های قبلی (300 ریالی) از مسافران گرامی چیست؟
پر واضح است که پول این بلیط ها پیشاپیش به جیب شرکت مذکور واریز شده است.